Zaterdag 4 april t/m maandag 27 april 2026
Zaterdag 4 april 2026
Het is even over 9 uur, ik ben er klaar voor. De auto is vol geladen, past precies, en drink mijn laatste bakkie koffie op. Ook Lotte en Sofy lijken er klaar voor te zijn. Ze vinden het niet erg in hun iets kleinere hokje.
Vanaf half 10 kan ik iets ophalen voor morgen bij de koffie onderweg.
Inmiddels is het 17 uur geweest. Het meeste is al klaar en in de auto. Sofy en Lotte zijn relaxt en of het de normaalste zaak van de wereld is om te reizen. Lotte vindt de geluidjes nog spannend, maar het eten van andijvie was toch belangrijker. Straks douchen terwijl de lasagne in de oven staat en dan op tijd slapen. Morgen staat de wekker om 3.30.
Zondag 5 april 2026
Even voor drieën. Mijn nacht had beter gekund, maar ik pak nu nog even een extra momentje met Lotte en Sofy en een kopje koffie. Terwijl de espresso afkoelde hoorde ik boven al voetstappen. Mijn meiden hebben een schoon hok en zitten nu aan de witlof. Buikjes vol en dan zijn ze klaar voor de reis.
Na nog geen 20 minuten ontdekte we dat Pasen dit jaar niet doorgaat. In eerste instantie 1 paasdag, niet veel later beide…. De paashaas was doodgereden…
8 uur Buttelborn. 400 km al gereden en 300 km voor Basel.
9.45. 575 km gereden. Nog 690 te gaan
14.45. Even voor de Gotthardtunnel. Schitterend met de besneeuwde bergtoppen.
19.45. Na ruim 1250 km in 13,5 uur aangekomen in Codiponte. Geen files op beruchte plekken zoals de Gotthardtunnel en Milaan. Gewoon lekker door kunnen rijden met veel zon en prachtige uitzichten naar besneeuwde bergtoppen. Ook Lotte en Sofy hebben het super gedaan. Sofy was het na 1200 km wel wat zat, maar een snackkomkommer deed wonderen.
Maandag 6 april 2026
Vanmorgen schoot ik ergens na 9 uur wakker. Ik had een paar gemiste berichten die bij lezen niet doordrongen. Voordat ik écht wakker was stond ik al naast mijn bed. Wakker worden duurde even zo vast dat ik had geslapen. Koffie!
Een van de berichten was dat we rond 10.30 gingen verhuizen naar het gele huis. Het gele huis licht aan de andere kant van het dorp. Dus berg af en berg op. Gelukkig kregen we een taxirit naar beneden. Ik ben beneden uitgestapt en in mijn auto naar de andere kant gereden. Daar stond ook Davide met zijn tractortje al klaar. Best schattig dat wij, dames, alles uit de auto tilde en Davide met het hok met mijn meiden erin stond te wachten.
Boven aangekomen hebben we onszelf langzaam geïnstalleerd. Met Maartje koffiegedronken en weer verder. Later de meiden ook even buiten laten genieten van de zon.
Bij mij ligt alles op zijn plek, alleen sommige dingen nog ordenen.
Na de lunch, buiten in de zon met hemdje en teenslippers, de meiden verschoond. Ik wilde niet gaan liggen, maar merk dat ik gewoonweg, ook logisch, nog intens moe ben. Niet alleen ik, wij allemaal.
In de middag een citywalk gedaan na de vele kilometers van gisteren. Natuurlijk bij het huisje van T gekeken. Wat een werk is daar verzet. Plantjes naar de juiste locatie gebracht en stiekem over een muur heen geklommen om een plantenpot te pakken. (Wel op de grond van T haar huisje). Terug gelopen over de oude brug en wat laatste kleine spulletjes uit de auto gehaald en nog even in de zon (in hemdje) op het terras.
Dinsdag 7 april 2026
Vanmorgen een verplichte en noodzakelijke boodschappenronde. De drogist, Lidl en dierenwinkel. Op de terugweg nog langs een andere supermarkt voor de lekkerste gorgonzola.
Vanmiddag weer buiten geluncht. De temperaturen zijn echt subliem. Halverwege de middag, na het rusten, via de auto (daar liggen nog steeds spullen in), naar het pleintje met een rugtas gevuld met potgrond. Op het pleintje een plant verpot. Toen we terugkwamen in het gele huis zijn we hier nog verder gegaan met bolletjes planten en snoeiwerk met een papierschaartje. Het zag er na een dik half al goed uit. Na het koken nog een bakkie thee en lekker in bed tv liggen kijken.
Woensdag 8 april 2026
Vanmorgen vroeg wakker, maar het was gewoon lekker na een goede nacht. Voor 7 uur waren de meiden al verschoond en hadden gerend in hun ballenbak.
De vogeltjes waren er ook weer vroeg bij. Als er een app zou zijn die ze allemaal gelijktijdig kon determineren zou die een burn-out hebben.
Na het ontbijt wat Verlaat Verdriet werk samen in de keuken. Echter was het binnen veel kouder al buiten en na de tweede espresso bleven we op het terras met een (bijna) nagelknipper de tuin snoeien. Heerlijk niet te heet, maar wel lekker kleuren.
Na de lunch, natuurlijk buiten, even rust gepakt. De inhoud van mijn rust is vooral mijn meiden laten rennen en knuffelen.
Wat dat betreft zit je zo in de Italiaanse tijden. Winkels die pas na 15 uur weer opengaan. Dan verschuift je ritme vanzelf. Wij naar het tuincentrum in Palerone waar we vorig haar 3 bomen hebben gekocht en nu 2 grotere potten voor die bomen. Geraniums, kruiden, tuinschaar (knipt beter als een nagelknipper), handschoenen en zaden. Een zak van 90 liter potgrond zagen we niet zitten om naar boven te tillen, dus dat komt later. Onderweg een boom in bloesem gezien waarbij je nauwelijks blad of tak meer zag. Vlak voor de afslag nog even lang het watertappunt. Dat blijft toch het lekkerste water. Terug/thuis verdergegaan met snoeien en de olijfbomen met behulp van elkaar op een orthopedische wijze recht gezet. De dikke bamboe leek daarvoor echt averechts te werken. Nu staan er 3 keurig op een rij, maar ook de vele potten jasmijn. Het keukenraam heeft creatief met klimop en hanggeraniums een ware, kleurrijke, metamorfose ondergaan. Alles is keurig geveegd en uitgelijnd. Nu benieuwd of Maartje het door heeft… wij wel! Vanavond besloten dat er een Italiaans casa Matilda kookboek uit gaat komen. De eerste recepten staan al op papier. Pasta met prei, Italiaanse salami, kaas en pesto. De geuren in huis na dit alles klaarmaken was heerlijk. Na een kopje thee op de bank met het gebruikelijke uitzicht is het tijd om te slapen.
Donderdag 9 april 2026
Wakker worden met een appje: ‘koffietje’. Deze keer was ik niet de eerste, maar voor mijn doen behoorlijk uitgeslapen. Na het ontbijt klaargemaakt om naar het pleintje te gaan en daar te werken ‘out off office’. Koffie meegenomen en ondertussen veel kunnen voorbereiden o.a. filmpjes voor de site. En dat wederom weer heerlijk in de zon. Rond het middaguur teruggelopen voor de lunch en deze buiten genoten met uitzicht op het opgeknapte terras.
Na de lunch een bijzonder mooie route gereden. Prachtige vergezichten en bossen. Alleen het hoogstnoodzakelijke is weggeknipt en voor de rest kan de natuur zijn gang gaan. Het laatste stuk via de panoramaweg naar Fivizzano. We moesten even wachten tot het half 4 is, dan gaan de winkels hier weer open. Tot die tijd vermaakt op een terrasje met een overheerlijke Italiaans ijsje om vervolgens te kijken waar we vandaan kwamen (Panoramaweg). Dat uitzicht blijf wonderbaarlijk mooi. Na de boodschappen terug naar Codiponte over weer een prachtige weg met mooie uitzichten. Gestopt bij het watertappunt, 2 flesjes gevuld. Theegedronken op het terras en toen nog even de verse potgrond verdeeld over de nieuwe planten van gisteren en het één en ander gezaaid. Vanavond, verrassend, weer pasta gegeten. Nadat alles was opgeruimd een kopje thee en nog even met de meiden geknuffeld.
Vrijdag 10 april 2026
Vanmorgen op tijd opgestaan. Rafaella, de schoonmaakster, stond om 8 uur op de stoep. Na het ontbijt direct de eerste was aangezet. Maartje kwam op de koffie voor wat praktische zaken. Voor vertrek de was opgehangen en een nieuwe erin. Terwijl de machine zijn werk deed zijn wij naar Aulla gegaan voor de retraite boodschappen. Op de terugweg langs winkel van sinkel in Gragnola. We waren al 2 dagen op zoek naar een afwasborstel, maar dat is nog niet zo standaard in Italië.
Na thuiskomst de was opgehangen en de laatste erin en begonnen aan de tiramisu voor vanavond. Ondertussen maakte T de panzanella voor de lunch.
Heerlijk buiten in de zon geluncht.
Alles opgeruimd en ‘ik-tijd’. De invulling van deze tijd voor mij was de laatste was opruimen en deels al opvouwen. Mijn kamer zuigen en even een belletje naar huis om te zeggen hoe lekker het hier is.
Daarna heerlijk met Lotte en Sofy buiten in de zon gezeten. De meiden genieten zichtbaar. Hun neusvleugeltjes draaien overuren.
Nadat de thee op was kwam de eerste deelneemster (S) aan, na een goede reis, vanuit Oostenrijk.
Buiten op het balkon koffiegedronken en Maartje kwam ook nog even langs om kennis te maken.
Terwijl T begon met de frittata heb ik een rondleiding door het huis gegeven.
Zaterdag 11 april 2026
Vanmorgen ver voor de wekker wakker. Was niet erg, heb me tot de eerste wakker werd productief vermaakt.
Voor het ontbijt de Tibetaantjes, ontbijt en even half 10 verzamelen in de woonkamer. Stuk van ons verhaal gedeeld, morgen het vervolg, dan is de groep compleet.
Na de koffie met z’n allen een ronde door Codiponte gelopen. Het is overigens weer super (branderig) zonnig.
Naar de kerk gelopen en een, lees meerdere kaarsjes aangestoken. Vandaag een bijzondere dag. Het as van Mardy en haar hond Bella zijn verstrooid om 12 uur. Klokslag 12 uur verstuurde ik een foto van de kaarsjes en een paar tellen later de kerkklokken, nee de Pieve die haar klokken liet horen. Voor mij was dit de afsluiting.
Via het pleintje weer terug voor de lunch in korte broek en hemdje. In de schaduw is het fris in de zon bloedheet, wel genieten.
Na de lunch de meiden laten rennen en achterstallige zelfzorg ingehaald. Vervolgens op het terras heerlijk crea uitgeleefd. Was echt even fijn.
Rond half 6 vertrokken richting het watertappunt voor 4 liter water. Nu ik met de auto mag kon ik het mooi combineren voor ik de laatste deelnemer (R) op ging halen in Aulla. Daar ook nog een paar boodschapjes gedaan omdat het station en supermarkt op 1 route zijn.
Vanavond Italiaanse kikkererwten soep. Recept opgeschreven om uit te werken.
Zondag 12 april 2026
Vanmorgen voor het eerst met een complete groep ontbeten. Gevolgd door een ronde in de huiskamer met ieders wensen voor deze dag. Ikzelf heb vooral behoefte aan creatieve rust. Er borrelt iets maar weet niet wat. Ik denk dat dat vanzelf wel komen gaat.
Maartje kwam even op de koffie. Vanmiddag hebben we een rondleiding door T. haar huis: casa Matilda. Het is lang geleden dat ik-wij erin mochten. Vandaag zijn er geen bouwvakkers en mogen we er illegaal in, dus niet verklappen.
De lunch was gisteren Italiaanse kikkererwtensoep en omdat we deze opnieuw gekookt hebben werd dit spontaan Ribolita. Ik zal ervoor zorgen dat dit recept ook in het boekje komt.
Na de lunch heb ik de meiden laten rennen voor de tweede keer vandaag, echter leken zij andere plannen te hebben en gingen liggen slapen.
Ik ben Stephanie
Momenteel ben ik in Codiponte
Ik zie een blad papier dat zich steeds meer vult
Mijn naam is maar een woord, mijn leven een verhaal
Momenteel ben ik in Codiponte
Het dorp omarmt mij in alle warmte en liefde
Mijn naam is maar een woord, mijn leven een verhaal
Ik ben veel meer als iemand die haar vader verloren is.
Het dorp omarmt mij in alle warmte en liefde
Rust en ruimte bieden mij de mogelijkheid stil te staan bij mijn levensverhaal.
Ik ben veel meer als iemand die haar vader verloren is.
De dood van mijn vader heeft mij gevormd tot wie ik nu ben en mag zijn.
Rust en ruimte bieden mij de mogelijkheid stil te staan bij mijn levensverhaal.
Het is fijn om alle tijd en ruimte te krijgen en te hebben.
De dood van mijn vader heeft mij gevormd tot wie ik nu ben en mag zijn.
Met pieken en dalen, woede en angst, machteloosheid en verdriet ben ik mijn proces aangegaan en op dit punt terecht gekomen.
Het is fijn om alle tijd en ruimte te krijgen en te hebben.
Ik zie een blad papier dat zich steeds meer vult
Met pieken en dalen, woede en angst, machteloosheid en verdriet ben ik mijn proces aangegaan en op dit punt terecht gekomen.
Ik ben Stephanie
Codiponte, april 2026
Niet al mijn wonden zijn zichtbaar
Ik ben met een groep ervaringsgenoten
Ik zie verdriet, boosheid maar ook kracht
Om mijn wonden te helen ben ik door veel emoties gegaan.
Ik ben met een groep ervaringsgenoten.
Fijn om herkenning en erkenning te ervaren, te mogen zijn wie je bent.
Om mijn wonden te helen ben ik door veel emoties gegaan.
Terugkijkend op een dankbaar proces.
Fijn om herkenning en erkenning te ervaren, te mogen zijn wie je bent.
Zie je wel ik ben niet gek.
Terugkijkend op een dankbaar proces.
Trots.
Zie je wel ik ben niet gek.
Ik ben zo geworden door een onomkeerbare levensgebeurtenis
Trots
Ik heb zo veel uit mijzelf mogen halen
Ik ben zo geworden door een onomkeerbare levensgebeurtenis
Ik zie verdriet, boosheid maar ook kracht
Ik heb zo veel uit mijzelf mogen halen
Niet al mijn wonden zijn zichtbaar
Codiponte, april 2026
Rouwflow
Ik sta midden in mijn leven
Ik zie mijn toekomst
Rouw komt en rouw gaat.
Ik sta midden in het leven.
Levensenergie, na jaren, teruggevonden
Rouw komt en rouw gaat
Rouw en verdriet zegt soms ´kiekeboe´ en dat is oké.
Levensenergie, na jaren, teruggevonden
Trots dat ik mijzelf mijn proces gegund heb.
Rouw en verdriet zegt soms ´kiekeboe´ en dat is oké.
Fijn om steeds een laagje verder af te graven.
Trots dat ik mijzelf mijn proces gegund heb.
Kracht en een glimlachje.
Fijn om steeds een laagje verder af te graven.
Mezelf leren kennen en krachtiger voelen, met verdriet wat er mag zijn.
Kracht en een glimlachje.
Ik zie mijn toekomst.
Mezelf leren kennen en krachtiger voelen, met verdriet wat er mag zijn.
Rouwflow, de flow van rouw
Codiponte, april 2026
Dinsdag 14 april 2026
Vannacht een grieperige nacht gehad. Maar heb mijn best gedaan er niet aan toe te geven. Ik vind dat dat redelijk gelukt is al zeg ik het zelf.
Vanmorgen heb ik bewust niet meegedaan met de Titaantjes. Daarna ontbeten en de zoveelste koffie.
De ochtendronde. Iedereen vertelde over gisteren wat hij/zij gedaan heeft. Daarna werd de megagrote percolator ingewijd. Precies 4 (Hollandse) kopjes koffie!
Na de koffie heeft ieder zijn plan voor vandaag verteld. Ik had behoefte om even op bed te gaan liggen. Had het dienblad meegenomen dus daarop toch nog wat geschreven en iets creatiefs gedaan.
Gisterenavond had R soep gemaakt en dat hadden we als lunch. Heerlijke soep, recept komt ook in het boekje.
Vanmiddag een stuk gewandeld. De voorspellingen waren regen, maar geen druppel gezien. Maar dat is het al die tijd al. Ieder dag fluctueren de voorspellingen en het heeft nog geen enkele keer geklopt, steeds in het voordeel.
Wandeling naar de ruïne en wilde met eigen ogen even zien wat de ‘Playmobil mannetjes’ aan het doen waren. Het bleken er geen 2 maar 5 te zijn die, nog meer, kabels aan het bevestigen waren aan huizen.
Prachtige vergezichten met mooie wolken die het toch net iets specialer maakte. Hoe vaak ik het ook gezien heb, het blijft zo mooi en rustgevend.
Om 16 uur zijn we met z’n drieën vertrokken naar Gragnola voor de boodschappen. We hebben een binnendoor ommetje genomen met prachtige vergezichten. Het was echt weer genieten!
Na de boodschappen via het watertappunt terug. Echt dat water is toch zo lekker.
Na een momentjes van rust en de meiden laten rennen en laten zoeken naar groenten in de ballenbak was het mijn beurt om te koken.
Woensdag 15 april 2026
Vanmorgen betijds opgestaan en genoten van de rust. Enkele dagen geleden heb ik de bird-app geïnstalleerd. Deze heb ik een dikke 2 minuten alle vogelgeluiden op laten nemen en volgens mij was die daarna overspannen. Ik kreeg een hele waslijst aan mogelijke vogeltjes die de hele dag fluiten.
Koffiegedronken, meiden verschoond, koffie, Tibetaantjes, weer koffie en ontbijt.
De gebruikelijke start van de dag met een ronde wat we van gisteren nog wilde delen en, na de koffie, wat we vandaag willen doen.
Ik had vooral behoefte om iets creatiefs te doen. Deze wens kwam uit. Maar eerst met S naar het mini winkeltje van Anna gelopen omdat ze kastanje honing wilde en ik iets voor mijn meiden voor vanavond. Dat laatste was best lastig gezien de keuze. Eigenlijk had ik geen keuze dan een paar bladen sla en 2 stengels bleekselderij. De groente ging hier ook per gewicht en alles op de schaal.
Na terugkomst lekker buiten gaan zitten. Crea uitgeleefd en lekker rommelen met van alles en nog wat. Heerlijk.
Na de lunch ben ik eerst gaan wandelen. Vandaag de richting van het kerkhof op. Vorig jaar was het hek dicht nu kon je erin. Een Italiaans kerkhof blijft bijzonder. Echter was het onderhoud heel slecht.
Om de terugweg bij de kerk op ´mijn´ bankje gaan zitten. Heerlijk om te schrijven met de zon op mijn lijf en het prachtige vergezicht op de Apenijnen.
Terug in het gele huis verdergegaan met mijn crea dag en o.a. wat aandenken/dingetjes gereed gemaakt. Natuurlijk buiten in de zon. Heerlijk.
Donderdag 16 april 2026
Vandaag alweer de laatste dag van de weg van liefde. Officieel heb ik morgen nog een dag. Dat idee is best fijn om mijn foto’s uit te zoeken en het receptenboekje te maken.
Vandaag waren het veel Verlaat Verdriet dingen te doen. Dat was ook wel fijn. Ik had het ook zo gepland dat ik niets voor mezelf wilde doen.
Na de lunch, buiten, was er een onlineoverleg met de investeerder van Casa Matilda. Ik wilde niet in beeld, maar wel aanhoren. Op de achtergrond heb ik iets creatiefs gedaan. Was bijzonder om het allemaal te horen en ook het enorme vertrouwen.
Daarna door met Maartje en T. naar Casola voor overleg met Francesca die het project begeleid. Zoals van tevoren bedacht wilde ik een stukje opnemen. Gelukt. Onvolgbaar hihi.
Terug richting Codiponte kwam er een hoosbui. Maar in Codiponte was het nog droog. Dus konden bijna droog naar het gele huis lopen, kussens snel binnen halen en toe brak de wolk ook in Codiponte.
Vanavond kookt Davide, dus afwachten en laten verrassen.
Navigeren door mijn leven.
Een fijne warme plek.
Daar waar ik liefde kan ontvangen.
Navigeren zonder vader, het leven zelf ontdekken.
Een fijne warme plek.
Codiponte een plek waar mijn oud zeer mag helen.
Navigeren zonder vader, mijn leven zelf ontdekken.
Mijn leven alleen was een ontdekkingstocht.
Codiponte een plek waar oud zeer mag helen.
Rouw om mijn papa verdwijnt nooit, het veranderd wel.
Mijn leven alleen was een ontdekkingstocht.
Van overleven naar leven, met vele obstakels.
Rouw om mijn papa verdwijnt nooit, het veranderd wel.
Van veel verdriet naar trotse herinneringen.
Van overleven naar leven, met vele obstakels.
Een proces die voor mij meer dan de moeite waard is.
Van veel verdriet naar trotse herinneringen.
Daar waar ik liefde kan ontvangen.
Een proces die voor mij meer dan de moeite waard is.
Navigeren door mijn (ver)leven naar leven.
Codiponte, april 2026
Vrijdag 17 april 2026
Vanmorgen even 10 uur vertrok iedereen weer richting huis. Bizar snel hoe zo’n week gaat. Hoe intens je zo’n week met elkaar kan en mag beleven.
Na het uitzwaaien teruggelopen naar het gele huis. Stilte. Koffie. Even rommelen en tot mezelf komen om aan de nieuwe situatie te wennen.
In het proces van mijn gewenning heb ik de meiden laten rennen in de ballenbak en ben ik ernaast gaan zitten met mijn laptop om alle ‘eetfoto’s’ eruit te halen en aan te vullen met de recepten terwijl de was aan stond.
De lunch was met veel keuze vandaag. Er was behoorlijk veel over van het diner van gisteravond.
Vanavond naar de pizzeria in Gragnola geweest
Zaterdag 18 april 2026
Vandaag naar Reggio Emilia. Een bekend begrip omdat ik vroeger op mijn werk volgens Reggio Emilia moest werken. Dus leuk om het nu eens in het echt te zien. De oorsprong van de Italiaanse vlag. Vandaar dat de hele stad vol hing. Vanuit Codiponte was het binnendoor ruim 2 uur rijden over diverse ‘passen’ en smalle bergwegen, fabuleuze uitzichten met besneeuwde bergtoppen en flinke hoogteverschillen. Wat het gebied hier niet heeft: toeristische parkeerplekken langs de weg, merkte je direct dat je in een ander gebied/provincie kwam. De bergen werden heuvels en in Reggio Emilia was er geen heuvel te bekennen. Er stonden langs de weg snelheidsborden voor 60 km/h, maar ik kon dat niet redden met al die bochten. Onderwerp moest er getankt worden. Met service is 25 cent duurder maar je olie en water wordt dan ook gecontroleerd. Zelfstandig zat: we doen het zelf. Senza €1,769 per liter. Maar als je geen Italiaans kan lezen en het is via een automaat kan dat best komische beelden opleveren voor een Italiaan. Maar, we laten ons niet kennen.
In Reggio Emilia was het écht zoeken naar een parkeerplaats. De overgang tussen Codiponte en Reggio Emilia als stad in megagroot. Maar in welke stad kun je nog voor €1,20 van 11.30-17.05 parkeren? Voor de zekerheid toch maar even alles betreft de locatie op de foto gezet… Na 5 minuten lopen waren we al op een marktje. Totaal niet te vergelijken met mijn favoriete marktje in Pontremoli. Dit was meer een rommelmarkt met cassettebandje en tussendoor lokale producten zoals kaas en gedroogd spek. Bij het proeven van het laatste kreeg ik een vieze smaak in mijn mond. Aan het einde van de markt koffiegedronken. 2 cappuccino voor €3,60. Melk stond apart op de rekening, maar de koffie was super. Net als ons bezoek 2 jaar geleden aan Lucca, bleek er vandaag in Reggio Emilia een rock en wijnfeesten te zijn wat de plaatjes van de mooie oude gebouwen enigszins belemmerde. In Reggio Emilia hebben ze ook een museumplein mét duiven! Daar hebben een kleine lunch gedaan. Pizza en koffie. Pizza niet vergelijken met die van gisteravond, maar genoeg energie om nog even door te lopen. Nu was de cappuccino €1,60 en iets minder lekker, maar vergeleken met Nederland subliem. We besloten de terugweg via de snelweg te gaan. Ben zo trots op mezelf dat ik inmiddels weet waar ik de bon kan opvragen. Maar als die man of vrouw in het apparaat gaat spreken spreek ik gewoon in het Nederlands terug dat die geduld moet hebben. In Aulla nog even langs de dierenwinkel voor mijn meiden. En naar de overkant voor de boodschappen. Op de terugweg konden we het niet laten om toch even gorgonzola te halen en een mega origineel cadeau voor een vriendin die volgende maand jarig is. Even 18 uur weer terug. Vertrokken om 8.30 dus lange maar mooie dag.
Zondag 19 april 2026
Vanmorgen uitgeslapen zonder wekker. Half 7. Sofy en Lotte genoten ervan dat ze nog even bij me mochten liggen.
Koffie, ontbeten en geen Tibetaantjes vandaag. Alles vanmorgen in rust gedaan. Maartje kwam nog even voorbij en ik heb het hele huis gezogen. Davide kwam met een grote emmer verf en zijn tractortje naar boven.
Voor de lunch samen naar casa Matilda gelopen. De deur was voor ons al van het slot gehaald en konden vrij alles op ons in laten werken. Het verschil met een week geleden is echt heel groot.
Geluncht op het balkon. Ondertussen kon de derde was aan.
Daarna heb ik de eerste voorbereidingen getroffen voor het verven van de keuken. 1,5 wand waar de meeste spullen stonden weg gehaald en waar nodig de muren afgestoken. Alles afgedekt en klaar om morgen zo te beginnen.
Nadat ik daar mee klaar was kwam ik in een creatieve flow. Hier gewoon aan toe gegeven.
Vanavond een van de recepten van Davide klaar gemaakt. Geitenkaas met prei. Deze staat nu in de koelkast nog lekkerder te worden.
Daarna een recept uitgeprobeerd. Frittata met ricotta. Als dessert kaisersmarrn uit Ehrwald met gekarameliseerde appeltjes.
Maandag 20 april 2026
Vandaag begonnen met schilderen van de keuken. Verder gekomen als gedacht. 2/3 was na 4 uurtjes al klaar. Opgeruimd, schoongemaakt en genoten van het resultaat.
Mezelf schoon geschrobd en me nog even Creatief uitgeleefd in mijn boekje. Vooral even foto’s uitgezocht en zo gezet dat ik ze thuis gelijk kan bestellen of vanuit hier alvast.
Na de lunch nog even op LinkedIn berichten gezet voor Verlaat Verdriet werk en verdergegaan met het kookboekje opzetten.
Na de koffie richting Aulla voor een boodschap en even langs de zeepjeswinkel (stond ik daar met mijn rugtas om krijg ik de vraag of ik een pelgrim ben) om vervolgens A. op te halen van het station in Aulla.
Na thuiskomst gelijk aan de slag gegaan voor het eten.
Dinsdag 21 april 2026
Vannacht heel slecht geslapen. Even 6 uur zat ik al aan de koffie. Toen ik de kerkklokken om 7 uur hoorde gaan had ik net de eerste streep met de kwast gezet. Vandaag het laatste stuk van de keuken. Dus boven het gasfornuis (Italiaans gas lijkt anders te ruiken als Nederlands gas) en keukenkastjes, zo de hoek om boven de deur. Na drogen zag ik alleen dat het op een paar plekjes nog een likje verf nodig heeft. Een deel van de muur in de hal ook gedaan, maar er staat nog steeds een loeizware antieke kast voor. Dus voor nu kan ik niets doen.
Het weer de afgelopen 2,5 weken is nog geen enkele verlopen zoals mijn weer-app heeft voorspelt. Chronisch verschuiven de regenbuien en komen niet. Vandaag stond er alleen maar regen en vanmorgen hebben we toch echt in de zon gezeten. We hebben zelfs buiten geluncht. Maar toen kwamen er toch een paar wolken aan die steeds donkerder werden. Tot er uiteindelijk druppels vielen. De natuur schreeuwde het uit van blijdschap. Scheelt ook weer planten water geven ;-)… want iedere dag zeulen met grote gieters krijg je ook spierballen van.
Maar zoals Verlaat Verdriet-ers goed kunnen hebben we ons nu weer aangepast aan de regen. Terwijl de druppels denderde op het Veluxraam heb ik zitten schrijven en andere dingen van mijn to-do lijstje gedaan, de meiden verschoond en laten rennen. En dan te bedenken dat ik bij de koffie vanmorgen nog dacht dat ik mijn korte broek en hemdje aan wilde trekken.
Nadat de bui over was, 2 uur eerder als voorspeld, ben ik met A naar Monzone Alto geweest. Ooit wel eens gezien toen we richting Vinca gingen, maar mijn nieuwsgierigheid was groot.
Erg leuk om door die kleine straatje uit de middeleeuwen te struinen. Te zien hoe huisje in elkaar zijn verweven. Als een soort blokkendoosjes op of beter gezegd door elkaar. En dat allemaal tegen de berg aan. En ja, ook hier hebben ze ´hangouderen´ die keken of ze jaren geen andere mensen hadden gezien als zichzelf. Maar, ook in de middag zei ik Bongiorno en ze begrepen mij. Tijdens de terugrit zagen we al wat wolkjes. Terug in het gele huis zijn T en A naar het pleintje in Casa Matilda gaan kijken met Maartje. Ik ben gaan douchen en haar gaan wassen. Ik denk een verstandige keuze omdat ik na het douchen weer regendruppeltjes hoorde op het dakraam.
Niets is erger dan eenzaam te zijn met iemand met wie je samen leeft.
Een huis in het groene hart.
Een kamer gevuld met leegte.
Ongewenst eenzaam zijn met mijn moeder, niet verbonden.
Een huis in het groene hart.
Daar waar mijn vader mij groot heeft gebracht.
Ongewenst eenzaam zijn met mijn moeder, niet verbonden.
De dood van mijn vader verbrak een liefdesstroom met mijn moeder.
Daar waar mijn vader mij groot heeft gebracht.
Warme en liefdevolle herinneringen met mijn vader.
De dood van mijn vader verbrak een liefdesstroom met mijn moeder.
Een gevoel van een steeds grotere afstand met mijn moeder.
Warme en liefdevolle herinneringen met mijn vader.
Herinneringen om te koesteren.
Een gevoel van een steeds grotere afstand met mijn moeder.
Niet alleen mijn vader, ook mijn moeder verliezen.
Herinneringen om te koesteren.
Een kamer gevuld met leegte.
Niet alleen mijn vader, ook mijn moeder verliezen.
Niets is erger dan eenzaam te zijn met iemand met wie je samen leeft.
Codiponte, april 2026
Woensdag 22 april 2026
De niet gedekte plekjes in de keuken vanmorgen bijgewerkt. Mijn lijf voelt zich absoluut niet fit. Liefste zou ik in bed kruipen maar als ik daarin lig wil ik er weer uit. Het is een soort van kiezen wat het minst fijn voelt. Nu de keuken klaar is, is dat wel weer fijn. Ook het trappenhuis, wat ik in 2022 heb geschilderd, is weer bijgewerkt en ziet er als nieuw uit. Alle verf heb ik naar de hal getransporteerd en het is nog even wachten tot wanneer de kast weg wordt geschoven.
Na de regen van gisteren is het vandaag weer mooi weer. Er staat wel een vreemde wind maar niet zorgelijk. De verdere voorspellingen tot naar huis gaan zijn zon, veel zon.
Vanmorgen nog even iets creatiefs gedaan. Het voelde meer als even bezig zijn op een andere manier met een kwast om niet in bed te willen liggen. Daarna nog wat Verlaat Verdriet werk. Ook als afleiding om maar niet op bed te willen liggen.
Vanmiddag moest T bij de bank zijn en we zijn meegegaan naar Fivizzano. Daar werden we eerst op een ijsje getrakteerd. Het frambozenijs haalde direct mijn top 1. Fantastische smaak!
Na de bank nog even naar het uitzichtpunt gelopen. Blijft zo mooi.
Bij de supermarkt nog wat boodschappen gedaan, vooral voor in Nederland, en ik kon het cadeau voor een vriendin aanvullen.
Via een van de vele panorama wegen terug. Nadat ik T en A bij de brug af had gezet (ze wilde nog even bij de Concia kijken) ben ik naar het gele huis gegaan. Boodschappen uitgepakt en het cadeau, met dat wat ik al had, uitgestald op tafel. Nee, foto ga ik niet plaatsen, maar bij het samenstellen heb ik al de grootste lol.
Voordat we vanavond uit eten gaan nog even languit op bed liggen. Ik voel me nog steeds niet echt fit.
Ik was vanmorgen nog wel zo trots op mezelf dat ik-we helemaal zelfstandig een tafel konden reserveren bij de Pizzeria. In de auto zei ik nog dat ik het altijd zo jammer vind dat er geen reactie of bevestiging terugkomt.
Wij richting Gragnola, over dat geweldige bruggentje richting de Pizzeria: Donker.
Gelukkig weten we nog een pizzeria in Palerone. Zo een die je echt moet weten op een industrieterrein boven een verouderd cafeetje met een sportwagen op het dak. Gelukkig die was wel open.
Heerlijke pizza gegeten, alleen jammer dat ik vlak voor vertrek de kaart van Il Mulin in Gragnola had bestudeerd en geen van deze pizza’s stond in dezelfde volgorde.
Als Dessert een amandelwafel. We wisten niet wat het was en we vroegen het de kok (kok bediende ook). De man kon nauwelijks Engels en wij nauwelijks Italiaans, maar we begrepen wel dat we even moesten wachten. Hij kwam terug met een bord met daarop een Cialda di Montecatini: een amandelwafel. Deze kozen we alle 3 uit met vers fruit.
Ik heb genoten van ‘De weg van liefde’ in het voorjaar van 2026.
Codiponte, Italië, een plek waar ik tot rust kan komen.
Ik zie prachtige bergen en groene heuvels.
‘De weg van liefde’ een week lang besteden aan wie ik ben en ben geworden en waar nog een ‘z(w)eertje’ zit.
Codiponte, Italië, een plek waar ik tot rust kan komen.
Warmte en natuur, zorgen en verzorgd worden, er (mogen) zijn.
‘De weg van liefde’ een week lang besteden aan wie ik ben en ben geworden en waar nog een ‘z(w)eertje’ zit.
Tijd hebben en nemen om aandacht te besteden aan de dood van mijn vader, begrepen worden met weinig woorden.
Warmte en natuur, zorgen en verzorgd worden, er (mogen) zijn.
(natuurlijk) Groeien, zonder aanpassen.
Tijd hebben en nemen om aandacht te besteden aan de dood van mijn vader, begrepen worden met weinig woorden.
Schrijven, dwalen door Codiponte, een gedicht, ervaringen delen en schilderen. Wat mijn lijf en hoofd nodig hebben.
(natuurlijk) Groeien, zonder aanpassen.
Even geen rekening houden met het dagelijks leven waar ik mij continue moet aanpassen, gewoon even LEVEN.
Schrijven, dwalen door Codiponte, een gedicht, ervaringen delen en schilderen. Wat mijn lijf en hoofd nodig hebben.
In ontspanning groeien.
Even geen rekening houden met het dagelijks leven waar ik mij continue moet aanpassen, gewoon even LEVEN.
Ik zie prachtige bergen en groene heuvels.
In ontspanning groeien.
Ik heb genoten van ‘Mijn weg van liefde’ in het voorjaar van 2026.
Codiponte, april 2026
Donderdag 23 april 2026
Nadat we A afgezet hadden in Gragnola zagen we de ‘juiste’ afslag niet. Vond ik helemaal niet erg want dit was zo’n extreem mooie route met uitzicht naar de marmergroeven. Onderweg stopte de Carabinieri nog even naast ons om re vragen wat we er deden (was in de middle off knowwhere). Toerist of iets anders, nou beide… De betreffende agent deed zijn best om in zijn slechtste Engels de vragen te stellen. Ach, ik maakte me totaal geen zorgen dat er iets in mijn papieren mis zou zijn. De agent had geen kogelwerend vest aan dus het was geen controle, wat we eerder geleerd hadden.
Thuis, in Codiponte, buiten op het terras in de zon geluncht. Daarna wilde ik maar 1 ding en dat was de meiden laten rennen in de ballenbak. Sofy had dat plan wel, Lotte minder. Sofy wilde alleen op schoot zitten nadat ze geruime tijd geluk-knorrend door de ballenbak had gelopen. Lotte koos ervoor om zich warm te verstoppen (bleek later buikpijn te hebben), maar wel zo dat ze mij in de gaten kon houden, terwijl ik naast de ballenbak op de grond zat.
Vanmiddag, nadat ik weer een flink deel van het receptenboekje had gedaan, nog even gewandeld naar de kerk en het pleintje. In de kerk het afscheidskaarsje, terugkijkend op een fantastische weg van liefde. Daar mezelf ook in het licht gezet, terwijl een zwaluwtje door de kerk vloog. (Leuk als de pastoor een bewegingssensoor in de kerk heeft… hij houdt alles in de gaten). Via de kerk naar het pleintje. Het dak van de uitbouw zit er al bijna op. Denk dat morgen de dakpannen erop liggen. In Casa Matilda was een man zich aan het verstoppen. Hij probeerde te kijken om een hoekje… toen Davide aan kwam heeft hij het hek dicht gedaan… geen idee af de man er inmiddels uit was hihi.
Vanavond buiten gegeten met ondergaande zon.
Vrijdag 24 april 2026
Vanmorgen vroeg, lees 8 uur, richting Pontremoli voor, lekker burgerlijk, de plantjesmarkt. Echt leuk om te zien en een hele bijzondere sfeer. Waar je in Nederland al blij mag zijn met de helft aan bloemen in een plantje zaten ze hier barstensvol. Gezellig op 2 Italiaanse pleintjes. Koffiegedronken met een Amore, wafel met room, bij de Svizzerie. 2 cappuccino, 2 Amore en nog geen 5 euro kwijt zijn en super lekkere koffie.
Daarna teruggereden. Ondertussen besloten dat ik bepaalde boodschappen morgen ga doen en niet vandaag. Komt ook omdat er vandaag nog bezoek komt en anders zou ik sowieso nog een keer moeten als we iets nodig hebben.
Thuis koffiegedronken en geluncht. Laatste was aangezet en nog wat Verlaat Verdriet werk voor het bezoek van T komt. Hoe laat hebben we geen idee. Vanavond was de pizzeria wel open! Samen met kennissen van T een overheerlijke pizza gegeten én Dolce. Ohja en ik ben erachter gekomen dat we pas 33 kilometer hebben gereden. De km teller gaat van 1999 naar 0…. Weer wat geleerd. Nu nog een kopie thee en dan lekker slapen. Ben van plan om morgen om 8 uur bij de supermarkt in Palerone te staan. Moet ook nog ff tanken en waterflessen bijvullen voor de reis.
Zaterdag 25 april 2026
Vanmorgen een uur voor mijn wekker wakker. Tafelgedekt terwijl de koffie aan stond.
Na de koffie meiden laten rennen en alvast 2 tassen gepakt. Dit ging sneller als verwacht. Even half 8 vertrokken. Kwam Luigi nog tegen en in mijn best Italiaans duidelijk gemaakt dat we morgen weer naar ‘Domani Olanda’ vertrekken. Kreeg een knuffel en een zoen. Daarna naar het watertappunt gereden. Daar eerst het kraanwater gebruikt om de autoruiten schoon te maken en vervolgens weer gevuld met Italiaans water.
Door naar Palerone. Inmiddels word ik in Italië al steeds zelfstandiger. Ik heb zelfstandig getankt bij een onbemand benzinestation. 1.749 per liter. Daarna door naar de supermarkt. Ik was rond 8.45 weer terug.
Gezamenlijk ontbeten en Maartje sloot ook aan bij de ontbijttafel.
Daarna gezamenlijk richting het pleintje gelopen en weer in casa Matilda gekeken. Echt, verbazingwekkend hoe veel werd die 2 mannen in een week verzetten en ook hoe opgeruimd en netje ze werken.
Natuurlijk kwamen we weer vele mensen tegen. In Italië is het vandaag een feestdag: bevrijdingsdag. De enige winkel in het dorp is dicht, maar we weten dat als je op de bel drukt ze gewoon opendoen. Echter je mag niet de boodschap pinnen, alleen contant.
Op het terras koffiegedronken en toen heb ik nog wat kleine dingentjes ingepakt.
Na de lunch tiramisu gemaakt. Ballenbak van de meiden opgeruimd en even half 3 was ik klaar. De rest kan echt alleen morgenochtend.
Dus nog lekker even in de zon op het terras…
Zondag 26 april 2026
4.00 De wekker … heerlijk geslapen. Uiteindelijk even voor 6 uur vertrokken.
9.03 Grens Chiassa/Como. Even plaspauze en wisselen.
11.02 Beckenried (Zwitserland). Al 450 km gereden, nog 819 km te gaan.
12.54 Mengen. 616 km gereden. Getankt €2.75 per liter. Nu even lunchpauze
16.22 892 km gereden en bij Wiesbaden.
17.25 Asbach. Stil op de snelweg door een ongeval. Gelukkig konden we snel verder.
20.15 Veilig aangekomen in Nunspeet. Bij Darmstadt flinke file maar verder geen echte bijzonderheden. Vooral volgens het schema plassen en gassen gereden. In totaal 14 uur durende reis van deur tot deur en 1259.5 kilometer.
Maandag 27 april 2026
15.00 uur. 1378,5 km van de parkeerplaats in Codiponte tot aan mijn huisdeur. Alsof de laatste 2 uur van Nunspeet naar huis het aller zwaarst waren. Sofy lag te slapen, Lotte te kijken. Dan snap ik waarom Lotte gisteren zo extreem moe was. Thuis heb ik ze direct in hun grote hok gezet. Toen ik een half uur later ging kijken hadden te mij beide niet door, lagen diep te slapen. Wel onwijs lief dat alle mensen in de straat de vlag uit hadden gehangen. Voelde aan als een warm welkom ;-)… Ik heb nog een poging gewaagd wat dingen op te ruimen. Na 3 tassen gestopt. Te moe, veel te moe. Vanavond vroeg slapen en morgen (hoop ik) fit weer op. Ik kan wel terugkijken op een FANTASTISCHE reis en de weg van liefde voorjaar 2026.
