Woord en Beeld

Woord en beeld is een vervolg op de fotoserie Verlaat Verdriet in Woord en Beeld. Sinds de zomer van 2017 Sturen Titia Liese en ik elkaar dagelijks een foto in het thema Verlaat Verdriet.
Sinds begin oktober 2017 krijg ik wekelijks een foto en schrijf in maximaal 400 woorden mijn associatie op de titel en de foto.

FeestFeest

11 augustus 2017

1967, mijn ouders die 40 jaar geleden in het huwelijksbootje stapte. Het was een feest. Een feest van liefde. Een feest van geluk, warmte en gezelligheid. Een feest dat er echt mocht zijn. Mijn papa en mama paste bij elkaar en hielden ontzettend van elkaar.

De enige herinnering die ik hier aan heb zijn foto’s. Ik werd pas 11 jaar later uit liefde geboren. Zwart wit foto’s van de bruiloft waarop mijn vader en moeder stralen. Een feest om naar te kijken, echte liefde.

11 augustus 2017 had ook een feest moeten zijn. Tegenwoordig is het zo gewoon om te scheiden, of er nu kinderen in het spel zijn ja of nee. Mijn ouders zouden zeker weten nog bij elkaar zijn. Met een scheiding door het plots overlijden van mijn vader viel het levensfeest in duigen.

(11.10.2017)

MuurtjeMuur

Eilandmuur

Op mijn eiland staat een muur. Met een pontje mag je overvaren. Als ik je vertrouw gaat de deur op een kier. Stap voor stap laat ik je binnen.

Vertrouwen heeft tijd nodig. Mijn vertrouwen is beschadigd en dient gewonnen te worden.

Je mag binnen komen. Daar is nog een afscheiding. Geen dikke, goed geïsoleerd, kasteelbouwsel. Een muur met gaten waar mijn voelsprieten je angstvallig in de gaten houden.

Vertrouwen dat ik je kan vertrouwen. Mijn vertrouwen in de mensheid is beschadigd en dient hersteld te worden. Vertrouwen krijgen heeft tijd nodig, bij mij veel meer tijd.

Zij voorzichtig met mij. Zie het als een eer dat ik je toelaat achter de muur met gaten. Zie mijn kwetsbaarheden en mijn strijdlust. Ga voorzichtig om met mijn muurtje, het is zo kwetsbaar.

(11.10.2017)

Kwartjeveranderkracht

Kon ik je maar even bellen.

Even horen hoe het met je gaat. Even vertellen hoe het met mij gaat. Je stem horen. Het hoeft echt niet lang te zijn. Bellen voor een kwartje is genoeg, net als vroeger.

Ondertussen zoek ik op internet het nummer: ‘If Heaven had a Phone’ van Penny Alexander op. (https://www.youtube.com/watch?v=MpfGqFnn5Lk). Ik klik op afspelen. Na het eerste couplet rolt er een traan over mijn wang. Het nummer raakt mij keer op keer.

Het nummer is afgelopen, het blijft stil. Ik kijk naar mijn kleine altaartje op mijn bureau voor mijn vader. Een steen uit het Kaunertal, een hart van de binnenkant van mijn ‘Papabeeld’ met daarop een edelweiss embleem van het Kaunertal.

Het kaarsje die er naast staat steek ik aan. Het plaatje die ik er op heb gemaakt met de tekst ‘She believed she could so she did’ blijft toepasselijk.

En toch, bellen met mijn vader in de hemel met een laatste kwartje, i don’t believe it…

(11.10.2017)

KwetsbaarKwetsbaar

Jij ziet mij.

Jij ziet mij groot. Jij ziet mij sterk. Jij ziet mij niet.

Onder een dikke laag van doorgaan en vechten voor de buitenwereld zit een kleine ik. Een kleine ik die steeds in conclaaf is met de grote ik, zo zie jij mij groot. De kleine ik die zichzelf opzij zet, zo zie jij mij sterk. De kleine ik die zich verstopt samen met een rugtas, zo zie jij mij niet.

Er schuilt een sterk persoon in mij. Met een vinger, traan of een prik breek ik. Ik lijk zo sterk, maar o zo kwetsbaar. Bij iedere dieper liggende laag drijft het weer naar boven. Bij iedere nieuwe situatie of levensgebeurtenis overschaduwt door kwetsbaarheid die ik verborgen probeer te houden voor de buitenwereld, jij ziet mij niet.

Mijn kwetsbaarheid tonen is bedreigend. Vertrouwen geboden. Angst om bij het tonen van mijn lach en mijn traan iemand te verliezen. Onbegrip.

Zie jij mij?

(13.10.2017)

LevenswegLevenspad of Levensweg

Mijn levenspad, is geen rechte weg. Ik bewandel hem op mijn eigen manier. In iedere bocht zit wel een onverwachte verrassing. Mijn pad is wild begroeid. Heel veel zijpaden met vele hobbels en kuilen. Mijn pad kan ik niet saai noemen.

Wat sta ik anders in het leven. Ik ben wijzer, op een andere manier. Ik weet dat het leven zo afgelopen kan zijn. Dat maakt mij bang. Angst dat overal in is gaan zitten. Ik ben in één klap, ongewenst, volwassen geworden terwijl ik daar nog lang niet aan toe was. Overleven heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben. Ik voel mij vaak anders dan andere. Geen kinderen, nog thuis wonen. Doe ik wel wat ik leuk vind? Maak ik gebruik van mijn kwaliteiten. Wat wil ik met mijn leven en vooral wat niet. Zo veel onzekerheden, angsten, uren piekeren het maakt mij bang en onzeker.

Ik ga steeds meer het waarom begrijpen – het overlijden pa. Een trauma die hele diepe en verwoestende sporen op mijn ziel heeft nagelaten en welke iedere dag nog voel- en zichtbaar zijn. Mijn levensweg, overschaduwd door overleven. Vallen, opstaan, opkrabbelen en door moeten gaan. Doorgaan met doen. Mezelf opleggen te doen en keer op keer weer onderuitgaan. Doorgaan, mijn valkuil is mijn overleven. Soms realiseren mensen zich niet, dat er een enorm verschil is tussen ‘opgeven’ en ‘niet meer kunnen’. Voor mij zo vaak te voelen en heel dichtbij. Nauwelijks worden kunnen geven aan – onbekende – intense gevoelens.

Ik ben een gesloten systeem geworden, maar hoe kom ik hieruit? Steeds dat negatieve innerlijke dialoog en een golf van gevoelens en emoties. Afgescheiden raken van de buitenwereld. Dezelfde valkuilen steeds weer passeren. Help wat gebeurt er met mij. Ik trap steeds weer in de herhaling van de ruptuur, steeds is het weer nieuw, steeds voel ik mij weer angstig en machteloos.

Desondanks is mijn pad, vaak, de moeite waard om te bewandelen. Ik moet niet een pad zoeken om mijn angsten heen. Na jaren weet ik dat er een weg is, er dwars doorheen. Mijn diepste wens op mijn levensweg is om weer gelukkig te zijn met mijzelf en het goed hebben met mijzelf. En innerlijke rust aanvaarden van de keuzes die ik heb gemaakt.

(29.10.2017)

TransformatieTransformatie

Ik kan mij de dag nog herinneren als vandaag. Tijdens de basisworkshop Verlaat Verdriet in november 2014 werd regelmatig gezegd ‘ga het proces aan’. Oké, ja, uh, wat en nu? ‘Ga het proces aan’. Welk proces? Hoe? Alsof er een wolkje rook werd uitgeblazen die langzaam weer verdween en ik weer met lege handen zat.

Met enige regelmaat werd gezegd dat ik zelf al zo veel had gedaan. Voordat ik de eerste workshop bij Titia Liese volgde had ik al een beeld gemaakt voor mijn vader. Mijn ‘Papabeeld’ had ik een half jaar daarvoor geplaatst in Oostenrijk op de plek wat mijn vader de mooiste plek op aarde vond en wij, zomer 1994, zijn as ook hebben uitgestrooid. Een deel van de transformatie was al op gang gezet. Toch voelde het vreemd. Ik heb dit gedaan om mijn vader te eren en het gevoel was goed, punt.

En toch bleef er iets onbeschrijflijks, iets vreemd.

Tijdens de basisworkshop Verlaat Verdriet werd ik mij steeds bewuster wat de impact van het overlijden van mijn vader op mijn leven is geweest en nog steeds is. Zijn overlijden heeft mij zo anders in het leven doen staan en ik ben zo in een overlevingsstand gekomen die mij is gaan knellen. De theorie, niet alleen vanuit de diverse workshops, literatuur, maar ook uit gesprekken, kwam steeds dieper binnen. Van alles werd in gang gezet. Confrontaties met mijzelf die soms pijnlijk waren, vele tranen, boosheid, machteloosheid en soms een lach. Het was allemaal nodig om mijzelf te leren kennen en te veranderen.

Ik denk dat de puntjes op de i neer werden gezet toen ik aan mijn boek begon. ‘Papa, ik lijk op jou’. Een periode waarbij ik puzzelstukken langzaam kon schuiven naar de juiste plek. Ik verbanden kon gaan leggen en zag hoe veel ik op mijn vader lijk. Ik gedrag kon gaan begrijpen. Ik erachter kwam dat mijn Verlaat Verdriet is veranderd, maar dat de altijd aanwezige afwezigheid van mijn vader blijft. Het proces aangaan, het schrijven en uitgeven van mijn boek is, denk ik wel, de grootste transformatie die plaats heeft gevonden in mij leven na het overlijden van mijn vader in 1993 (mijn vader is net 51 jaar geworden, ik was 14 jaar).

Mijn boek: ‘Papa, ik lijk op jou’. Mijn Verlaat Verdriet is veranderd, de altijd aanwezige afwezigheid van mijn vader blijft. Is te bestellen via www.stephanie-b.nl.

(29.10.2017)

intimiteitIntimiteit

Onvoorwaardelijke (dieren) liefde. Ik voel mij verdrietig. Tranen rollen over mijn wangen. Ik voel mij eenzaam in mijn verdriet. Ik zoek naar een uitweg. Het is een onbekende weg. Ik raak voor de zoveelste keer het spoor bijster.

Terug, ik loop naar het hoekje in mijn kamer. 3 schattige snoetjes komen kijken. Zetten hun pootjes op het randje. Ik kan niet kiezen. Ze zijn alle drie even lief op hun manier. Ze steunen mij op hun eigen manier.

Mijn drie cavia’s zijn mijn alles, mijn meiden. Fien, Muis en Saar(tje)

Ik neem ze mee naar mijn veilige en warme plekje, hun veilige en warme plekje, ons veilige en warme plekje; mijn bed. Liefdevol zoeken ze alle drie een plekje op de grote handdoek, ze weten dat ze niet daarbuiten mogen. Muis wurmt zich met al haar krachten tegen mij aan. Het liefste ligt ze op mijn borst en geeft mij af en toe een kusje. Waar Muis mij nog meer van aan het huilen krijgt is als ze mijn tranen weg likt, alsof ze het weet.

Niet veel later liggen Fien, Muis en Saar(tje) met ze drieën knorrend tegen mij aan. Een rustgevend gezelschap. Een zachte aai over hun bolletje. Oogjes die op een kiertje gaan en weer verder slapen. Tot het moment dat de eerste onrustig wordt en begint te klappertanden. Dat betekent snel opstaan vrouwtje wij moeten plassen.

Soms lijkt het weleens dat de liefde die ik na het overlijden van mijn vader zo gemist heb ik probeer te kopiëren naar mijn kleine meiden. Hoe verdrietig of beroerd ik mij ook voel, hoe stout en ondeugend ze soms ook zijn. Ik hou onvoorwaardelijk van mijn cavia’s.

(8.11.2017)

PrikkelbaarPrikkelbaar

Overprikkeld.
Ik wil rust in mijn hoofd. Gewoon in alle rust leven. Meegaand met de golven van de zee.

Was het maar waar dat het zo ging. De maatschappij en mijn omgeving vraagt veel meer van mij. Soms gaat aanpassen beter als verwacht. Soms leer ik een kant van mijzelf kennen waar ik van schrik. Een kant waarvan ik het bestaan misschien wel niet wist. Althans niet in zo’n hoedanigheid en heftigheid dat ik mijzelf moet afzonderen om erger te voorkomen. Het duurt al dagen en het verlangen naar rust is heel groot.

De afgelopen week ben ik zeer prikkelbaar. En als dat niet genoeg is lijkt er soms ook stroom op te staan. Weinig lijkt goed te gaan en om het minste of geringste schieten de tranen in mijn ogen en stoom komt uit mijn oren. Ik heb een kort lontje. Zelfs als ik aan situaties terugdenk rollen er vrijwel direct weer tranen over mijn wangen en een hartslag die ver boven het landelijk gemiddelde is. Ik voel in mijn lijf rillingen en zou het liefste alles uit willen schreeuwen.

Ik verlang naar rust. Leven in alle rust. Een zee in rust. Stilte en innerlijke harmonie.

(8.11.2017)

GelukGeluk

‘Geluk voor mij is niet de glimlach op mijn gezicht maar de rust in mijn hoofd’.

Een tijd geleden maakte ik een pagina in mijn visueel dagboek met deze titel. Op de achtergrond sneeuwvlokken met glitters, skiërs en mensen in de skilift. Geluk komt niet uit een potje. Geluk valt voor mij uit de lucht in de vorm van sneeuw. Sneeuw werkt voor mij als een medicijn, net als het zijn in mijn tweede huis Ehrwald, Oostenrijk.

Bij het zijn in Oostenrijk komen de geluk hormonen rijkelijk vrij. Dopamine, Oxytocine, Endorfine, Serotonine als er maar ‘-ine’ achter staat. Zelf vul ik deze graag aan met vitamine D en V.

Vitamine V(akantie) is iets wat mij steeds op de been houd. Een circulair proces. Steeds weer terug mogen keren naar het land waar wij de as van mijn vader hebben uitgestrooid. Helaas is het in de winter niet mogelijk om bij mijn ‘Papabeeld’ te komen. In de dalen is sneeuw mijn grootste vriend, maar op 2750 m hoogte ligt mijn ‘Papabeeld’ al vanaf eind oktober in de sneeuw.

Het zijn bij mijn ‘Papabeeld’ is echt een reis voor de zomer. Zitten op de grote steen naast het beeld. De kracht van de zon voelen op mijn lijf. Even alles om mij heen vergeten. Genieten van de stilte en een leeg hoofd. Opladen tot mijn volgende reis naar Oostenrijk.

Geluk is voor mij sneeuw. Skiënd van de Ehrwalder alm, ‘als een veertje’ naar beneden carven in de ijskoude zon. Mijn hoofd leeg skiën, mijn lijf vermoeien en ondertussen alle mogelijke ‘ine’s’ tot mij nemen.

(13.11.2017)

HartelijkHartelijk

Welkom!

Hartelijk welkom in de wereld van mensen die jong een ouder(s) is verloren: een ‘Verlaat Verdrieter’.

Hartelijk welkom in de wereld van bijzondere mensen die zich soms zo anders als andere mensen voelen.

Hartelijk welkom in de wereld waar mensen zich zo vaak onbegrepen voelen.

Hartelijk welkom in de wereld waar veel kennis zit.

Hartelijk welkom, treed binnen, open uw ogen én luister. Luister aandachtig én zie onze kracht. Luister naar ons verhaal én neem ons serieus. Plaats ons niet in hokjes, maar kijk wat ons is overkomen. Zie ons doorzettingsvermogen én creativiteit om in deze wereld te overleven na het op jonge leeftijd verliezen van onze ouder. Zie hoe wij ons staande hebben gehouden én plotsklap volwassen werden. Wij de wereld om ons heen zelf moesten ontdekken zonder aan de hand mee genomen te worden. Zie onze prestatie(s) én geef ons dat compliment, ook al kunnen we die moeilijk incasseren. (Probeer te) Begrijp(en) dat wij moeite hebben om ruimte in te nemen, hulp te vragen én moeilijk afscheid kunnen nemen. We worden – alleen maar – gehinderd door verliesangsten uit het verleden. We zijn bang voor verandering door de ervaring van het op jonge leeftijd verliezen van onze ouder(s). Dan is het toch niet zo vreemd dat we abrupt de verbinding, kunnen, verbreken en een muurtje om ons heen bouwen. Zie én luister hoe de stoere en zelfstandige buitenkant ervan binnen uit ziet. Zie dat wij continue leven met een vals alarm. Dat chronisch waakzaam zijn én aanpassen zo vermoeiend is. Wij door het continue aanpassen, altijd willen geven én altijd zorgen voor anderen, wij onze eigen lat steeds hoger zijn gaan leggen. Snap dat wij alles onder controle proberen te houden, uit ervaring weten wij dat het kan zo afgelopen zijn.

Help ons onze échte kwaliteiten te ontdekken én zelfvertrouwen terug te winnen. Help ons weer vertrouwen te krijgen in de toekomst, angsten te overwinnen én weer te genieten van het leven.

(22.11.2017)